بسیاری از کشورها برای مهار هزینه‌های سلامت به سیاست‌های کنترل قیمت و ارزیابی فناوری سلامت روی آورده‌اند. این رویکرد با سنجش «ارزش» یک درمان بر اساس نتایج بالینی و کیفیت زندگی، درباره قیمت قابل‌قبول تصمیم می‌گیرد. موافقان می‌گویند این کار مانع قیمت‌گذاری افسارگسیخته می‌شود و منابع محدود را به سمت درمان‌های اثربخش‌تر هدایت می‌کند. مخالفان هشدار می‌دهند که سختگیری بیش از حد می‌تواند ریسک نوآوری را بالا ببرد و انگیزه سرمایه‌گذاری در حوزه‌های دشوار را کاهش دهد.

برای صنعت، سازگاری با این محیط به معنای طراحی کارآزمایی‌هایی است که داده‌های ارزش‌محور تولید کنند: شاخص‌های کیفیت زندگی، کاهش بستری و بازگشت به کار. قراردادهای پرداخت مبتنی بر نتیجه در حال افزایش است و به شرکت‌ها اجازه می‌دهد بخشی از ریسک را بپذیرند. در بازارهای بزرگ، مذاکرات قیمتی پیچیده‌تر شده و نیاز به تیم‌های چندرشته‌ای در شرکت‌ها دارد. برای بیماران، نتیجه مطلوب زمانی حاصل می‌شود که ارزیابی‌ها شفاف، به‌روز و متناسب با زیرگروه‌های بیمار باشد؛ زیرا میانگین‌ها ممکن است تفاوت‌های فردی را نادیده بگیرد.

در سطح بین‌المللی، همگرایی تدریجی استانداردهای ارزیابی دیده می‌شود، اما تفاوت‌های محلی در اولویت‌ها باقی خواهد ماند. مسیر آینده به سمت «قیمت‌گذاری تطبیقی» است؛ قیمتی که با ورود شواهد دنیای واقعی و رقابت بیوسیمیلارها یا ژنریک‌ها بازنگری می‌شود. اگر گفت‌وگوی سازنده میان صنعت، پرداخت‌کنندگان و بیماران تقویت شود، می‌توان تعادلی بین تشویق نوآوری و تضمین دسترسی برقرار کرد.