صنعت داروسازی مانند سایر صنایع با فشار رو به افزایش برای کاهش اثرات زیست‌محیطی مواجه است. انتشار کربن در تولید، مصرف انرژی در زنجیره سرد و مدیریت پسماندهای شیمیایی و دارویی از نقاط حساس‌اند. شرکت‌ها اهداف «خالص صفر» تعیین کرده‌اند و با بهینه‌سازی فرایندهای سنتز، استفاده از حلال‌های سبز، بازیافت حرارت و انرژی‌های تجدیدپذیر، ردپای کربن را کاهش می‌دهند. در بسته‌بندی، حرکت به‌سوی مواد بازیافتی و کاهش پلاستیک‌های یک‌بارمصرف سرعت گرفته است.
مسئله پسماند دارویی در جامعه نیز مهم است؛ دفع نامناسب می‌تواند به آلودگی آب‌ها و بروز مقاومت میکروبی کمک کند. برنامه‌های جمع‌آوری داروهای منقضی و آموزش عمومی در بسیاری کشورها گسترش یافته است. از منظر مقررات، افشای شاخص‌های پایداری و گزارش‌دهی استاندارد در حال فراگیر شدن است و سرمایه‌گذاران نیز معیارهای ESG را جدی‌تر می‌سنجند. البته گذار سبز، هزینه‌های اولیه دارد و باید با تحلیل چرخه عمر و مزایای بلندمدت توجیه شود.
برای شرکت‌هایی که زودتر حرکت می‌کنند، مزیت reputational و کارایی عملیاتی دستاورد مهمی است. همچنین، همکاری با تأمین‌کنندگان برای تعیین استانداردهای سبز و حسابرسی زیست‌محیطی در قراردادها اهمیت دارد. اگر صنعت بتواند نوآوری فرایندی را با شفافیت و همکاری بین‌المللی پیوند دهد، پایداری به‌جای یک الزام بیرونی، به منبع رقابت‌پذیری تبدیل خواهد شد.
